Jak pokryć platynę tytanem?

Proces poszycia platyny na podłożu tytanowym

Proces galwanizacji platyny na tytanie obejmuje następujące kroki:
Wstępne obróbka podłoża tytanu → Elektrokleanie → Płukanie wody → Aktywacja → Płukanie wody destylowanej → Płukanie galwanizacji platyny → Płukanie wody destylowanej → Suszanie.

 

1. Pewność podłoża tytanowego

 

Obecnie istnieją różne rodzaje roztworów platformowych, które można zastosować na wielu podłożach. Jednak platyna platynowa na tytanie jest trudna, ponieważ tytan jest bardzo podatny na pasywację. Film pasywny na powierzchni zapobiega silnym wiązaniu między powłoką a podłożem, co utrudnia osiągnięcie dobrze dodanej warstwy platynowej. Dlatego konieczna jest wstępna obróbka w celu usunięcia folii pasywnej i utworzenia filmu aktywnego warstwy tytanowej (TIH₂). Ta warstwa wodorku tworzy quasi-metaliczne wiązania zarówno z podłożem tytanowym, jak i powłoką platynową, zapewniając dobrą przyczepność.

 

Proces trawienia

 

Celem trawienia jest usunięcie folii pasywnej na powierzchni tytanu. Zazwyczaj odbywa się to przy użyciu o wysokim stężeniu kwasu kwasu azotowego hydrofluorowego w temperaturze pokojowej przez 5–10 minut.

 

Proces aktywacji

 

Celem aktywacji jest wygenerowanie aktywnej folii na powierzchni tytanu. Po aktywacji powierzchnia tytanu tworzy warstwę wodorku tytanu (TIH₂), która wydaje się szaro-czarna. Ze względu na nakładające się pasma energii między podłożem tytanowym, tih₂ i platynową powłoką powstają quasi-metaliczne wiązania, zapewniając silną przyczepność. Dopiero po aktywacji arkusz tytanu można zanurzyć w roztworze posiłku w celu osadzania platyny.

 

2. Proces galwanizacji

 

Wodne galwaniczne

 

Najczęściej stosowana metoda jest wodna galwanizacja platyny. Roztwory poszycia można podzielić na typy kwaśne i alkaliczne.

Rozwiązania platformowe alkaliczne platyny obejmują:

 

Roztwór posłania p-saltowego (Dinitrodiammine Platinum jako sól główna)

Silnie alkaliczny roztwór oparty na potasie sześcioksyplatynianu

Kwaśne roztwory platformy platynowej obejmują:

Platalny roztwór platalny na bazie kwasu sulfamowego

DNS (dintrosulfatoplatyn) roztwór platujący siarczany

 

(1) Roztwór posiłkowy na bazie kwasu sulfamowego

 

Ten roztwór wytwarza jasne, grube warstwy platynowe z drobną krystalizacją ze względu na kompleksowe działanie kwasu sulfaminowego, który zwiększa polaryzację katodową.

 

(2) Roztwór posiłkowy DNS (silnie kwaśny)

 

To rozwiązanie pozwala na jasne, grube złoża platyny w niższych temperaturach. Ponieważ podczas poszycia nie jest uwalniane, ryzyko otworów lub porowatości jest zminimalizowane. Jednak obecna wydajność jest niska, a przygotowanie dintrosulfatoplatynowania jest bardziej złożone niż P-Salt.

 

Stopione galwanizacja soli

 

Stopni platforma platynowa rozpoczęła się w latach 30. XX wieku. W stopionej kąpieli cyjankowej folia pasywna na metalach opornych na ogniot można rozpuścić, a ponieważ elektrolit jest beztlenowy, powłoka silnie się przepływa. Powstały depozyt jest plastyczny i bezstresowy.

Przygotowanie elektrolitów:

Mieszanina 53% NaCN i 47% KCN jest wstępnie wyemitowana w ceramicznym tyglu.

Gdy temperatura przekracza temperaturę topnienia o 50 stopni (~ 550 stopni), wstawiane są dwie elektrody platynowe i zaczyna się elektroliza.

Gdy stężenie jonów platynowych osiągnie ~ 0. 3%, może rozpocząć się poszycie.

Warunki pracy:

Gęstość prądu katodowego: 30–300 A/m²

Obecna wydajność: 65–98%

Wymagana jest ochrona gazu argonowego, z wyjątkiem topnienia.

Ta metoda wytwarza grube, jasne, bezstresowe powłoki platynowe, ale proces jest złożony, niebezpieczny dla środowiska i kosztowny, co czyni ją nieodpowiednią do zastosowań na dużą skalę.

 

Szczotkowanie

 

Pasowanie pędzla powstało w Europie w 1899 r. Jako metodę posiłku naprawczego poza tanką. Początkowo anodę owiniętą bawełny zanurzono w roztworze gatunku i wcierano w uszkodzone obszary, aby odłożyć warstwę naprawy. Wczesne poszycie pędzla było powolne, miało słabą przyczepność i wytwarzała cienkie powłoki. Jednak po dziesięcioleciach rozwoju ze specjalistycznymi piaskami, zasilacze kontrolowane przez amper-godzinę i roztwory o wysokim stężeniu poszycia poszycia stały się powszechnie przyjętą metodą osadzania elektrochemicznego.

Zalety poszycia pędzla:

Wysokie stężenie jonów metali → szybkie osadzanie się (5–15 razy szybsze niż konwencjonalne poszycie).

Niski kruchość wodoru, wysoka twardość, niska porowatość, kontrolowana grubość → Zwykle nie wymaga po maszynowaniu.

Prosty sprzęt, łatwa eksploatacja, zastosowanie na miejscu → Idealne do naprawy zużytych lub dużych części.

Ze względu na te zalety poszycie szczotki służy przede wszystkim do zastosowań naprawczych, a nie dekoracyjnych.